Sezgin SAZ

PROVASIZ SAHNELER Tiyatro salonu bomboştu. Funda, seyirci koltuklarından birine geçmiş ve boş sahneye düşünceli gözlerle bakıyordu. Bir saat önce oynadıkları oyunun yorgunluğunu çıkarmak için, kendini izleyicilerin oturduğu koltuklara bırakmıştı. Sahne ışıkları henüz sönmemişti. Işıkların sönmesiyle birlikte arkadaşlarla bir yerlere gideriz düşüncesi içindeydi. Dört yıldan beri tiyatro oyuncusuydu. Şu ana kadar onlarca oyun oynamıştı. Artık bu sahnenin tozuna alışmıştı. Seyirci koltuklarında biraz dinlenip tam kalkacağı sırada salonun tüm ışıkları sönmüş, her taraf zifiri karanlığa bürünmüştü. Funda, karanlığın içinde bir ışık ararken birden kendini sahnede bulmuştu. İzleyicilerin tıka basa doldurduğu salonda bir tek boş koltuk yoktu. Herkes onun oynayacağı oyunu seyretmek için gelmişti; ama Funda daha ne oynayacağını bile bilmiyordu. Bu tiyatro gösterisi de nereden çıktı diyerek söyleniyordu kendi kendine. Hiçbir hazırlık da yapmamıştı. Acaba ne oynayacağım diye düşünürken sahne...

KÖRLER ÜLKESİNDEKİ KRAL Erasmus, “Körler ülkesinde tek gözlü bir kişi kral olur” demiştir. Bu söz bir anlamda başarı kavramı için de geçerlidir. Başarı dediğimiz şey, sahip olduğumuz özelliklerin çevremizde ne kadar az bulunduğuyla da ilgilidir aslında. Yaşamda elde ettiğimiz sonuçlar, yarattığımız faydanın dünyada kaç kişinin yaşamını etkilediği ve bu değeri aynı şekilde ortaya koyabilecek kişilerin ne kadar az ya da çok olduğuyla yakından ilişkilidir.      Dünya üzerinde yaptığımız işi aynı değerde yapabilecek ve bizim yerimizi alabilecek kaç kişi bulunuyor? Ya da yaptığımız işi ne kadar benzersiz bir biçimde yapabiliyoruz? Eğer yerimizi alabilecek ve işimizi bizim kadar iyi yapabilecek kişilerin fazla olduğunu düşünüyorsak, o işin sonunda aldığımız ödüller de onun kadar sınırlı olmaktadır. Yaptığımız işi eşsiz kılmak ve en iyisi için uğraşmak elbette çok önemlidir. Bunun yanında, eşsiz ve az seçilen bir yolda ısrar etmek de onun kadar gereklidir.    ...